Arjan Plaisier, scriba van de Protestantse Kerk in Nederland
Zoals ik in mijn blogje van 25 juni vermeldde zijn we gistermiddag met de deelnemers van onze Verdiepings- en Ontmoetingsreis op bezoek geweest bij de scriba van de Protestantse Kerk, Arjan Plaisier. Een groot deel van het programma dat wij in Israël en de Palestijnse Gebieden in mei hebben gevolgd (iets anders van volgorde dan vooraf gepland), heeft Arjan Plaisier zelf in juni ook "gedaan" (zie zijn verslag).
Van onze groep van 14 mensen waren er 12 aanwezig. Arjan Plaisier had op 8 mensen gerekend, waardoor er eerst een geschiktere vergaderruimte gezocht moest worden in het Landelijk Dienstencentrum. Dat lukte gelukkig...
drs. Marieke den Braber
We hebben vervolgens een goed gesprek gehad met onze scriba. Ook drs. Marieke den Braber, die onder andere meewerkt aan HolySwitch en het blad Kerk & Israël Onderweg, was bij het gesprek aanwezig.
PKN-scriba Arjan Plaisier heeft een aantal zaken uit de IP-nota verhelderd. In die IP-nota (titel: Het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict; Bijdrage tot de meningsvorming in de Protestantse Kerk in
Nederland) is het Israël-Palestina-standpunt van de PKN vastgelegd.
Plaisier stelde onder andere dat dat het een ketterij is om op grond van bepaalde teksten uit het OT een bepaald
gebied voor Israël te claimen. Zo met de Schrift omgaan is fundamentalistisch en
in die zin een ketterij.
Mijn vraag is dan hoe deze ketterij, die toch ook door een aantal van onze eerwaarde collegae predikanten wordt uitgedragen, door de synode bestreden gaat worden.
Iets als ketterij benoemen is één ding, maar dan moet je daar vervolgens - m.n. nu dat in eigen kring geconstateerd wordt - ook iets aan gaan doen. Ik ben zeer benieuwd.
Arjan Plaisier legde uit dat het beleid van de PKN ten opzichte van Israël en de Palestijnen op drie pijlers is gebouwd:
1. de onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël;
2. de band van solidariteit met onze christelijke Palestijnse zusters en broeders;
3. de erkenning en eerbiediging van het internationale recht (VN-resoluties, internationale verdragen enz.).
Ik heb geantwoord dat hij kerkordelijk gezien een andere volgorde zou moeten hanteren, waarin de band met de Palestijnse christenen als eerste komt en dan pas de onopgeefbare verbondenheid met Israël.
KO art. 1.1 stelt nl. dat de PKN deel uitmaakt van de wereldwijde Kerk en art. 1.7 heeft het over de onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël (hoe dat dan ook mag worden omschreven).
De band met onze zusterkerken en medegelovigen is er een "in Christus" en dat kun je van "het volk Israël" (met uitzondering van de Messias-belijdende joden) niet zeggen, omdat wij het jodendom niet zomaar christelijk mogen annexeren.
Plaisier reageerde hierop door te stellen dat de volgorde van die drie punten geen rangorde aangaven, maar gewoon een opsomming van de drie gelijkwaardige pijlers behelzen.
Verder zijn er veel ervaringen uitgewisseld en is met name onze grote waardering voor het werk van Meta Floor genoemd. Zij is door Kerk in Actie gedetacheerd bij Sabeel in Jeruzalem. Zij heeft in mei en juni zowel onze groep als Arjan Plaisier rondgeleid in Israël en de West Bank.
Arjan Plaisier erkende dat Meta Floor degene is die de PKN en de synode "bij de les" houdt inzake het Israëlisch-Palestijnse conflict.
Het blijkt dat de PKN in Israël en de Palestijnse gebieden via KiA heel wat projecten heeft lopen: ruim 30, die echter niet allemaal op de website worden vermeld (zoek op land: Palestijnse gebieden). Helaas is daar op het grondvlak van onze kerk te weinig van en over bekend. Dat zou moeten veranderen en Arjan Plaisier en Marieke den Braber leken bereid daar wat aan te gaan doen.
Tot slot somde Plaisier nog eens de actiepunten op die vanuit de PKN en de IP-nota op de agenda staan:
1. Waar mogelijk actief de dialoog en verzoening tussen Israëli's en Palestijnen bevorderen;
2. Waar mogelijk de opbouw van het maatschappelijke leven in de Palestijnse gebieden bevorderen;
3. De kernpunten van de IP-nota breed uitdragen, met name waar het de instemming van onze kerk met de internationale rechtsorde betreft. Dit zonder de verbondenheid met Israël en de Palestijnse christenen op te geven.
Dat klinkt in elk geval positief.
Nu is het zaak dat de kerk hier ook actief mee aan de slag gaat en ernaar gaat handelen. Want het kan niet zo zijn dat de IP-nota als een eindpunt wordt beschouwd - het is een begin- en uitgangspunt voor praktisch handelen en actieve stellingname, lijkt mij.
Greetz, Jominee
