Haifa - avondlijk uitzicht over de haven
We zijn alweer een paar uurtjes terug in Haifa, na een toerrondje naar het noorden en naar het zuiden.
Vanmorgen eerst op bezoek bij Mossawa waar men werkt aan gelijke rechten voor Arabische Israeli's. Helaas worden Arabieren met een Israelisch paspoort maar al te vaak (lees: bijna altijd) als tweederangsburgers behandeld.
Voorbeeldje over de nieuwe riolering van Nazareth. Een stad moet bij de regering een aanvraag voor financiering indienen. Nazareth had een klein foutje gemaakt: op een van de formulieren ontbrak onderaan de handtekening van de burgemeester. Als het om een joodse stad was gegaan, had die snel een net briefje gekregen dat er dit en dat niet klopte en of men het even opnieuw correct wilde indienen. De incorrecte aanvraag van Nazareth is gewoon in een la gestopt en niemand hoorde er meer iets van. Twee jaar later was de minister voor een werkbezoek uitgenodigd. Er was een vragenuurtje met burgemeesters uit het noorden. Hoe het nu met die aanvraag zat, vroeg de burgemeester van Nazareth. Antwoord: die was niet correct ingediend. Vraag: wat was er dan mis? Antwoord: er ontbreekt nog een handtekening. Vraag: en als die er staat, komt het goed? Antwoord: ja, helemaal. Kort daarna is de burgemeester naar het ministerie getogen en heeft daar te plaatse de ontbrekende handtekening gezet. En toen kwam al snel de financiering rond. 1 Land, 2 maten.
Na ons gesprek bij Mossawa gingen we op pad naar mevrouw Susan Nathan. Zij woont als enige jodin in de Arabisch-Israelische stad Tamra waar ruim 27.000 Arabieren wonen. Geboren in Groot-Brittanie (sorry maar een trema lukt op deze PC niet), leefde ze later in Zuid-Afrika waar ze actief was voor het ANC. Later verhuisde ze naar Israel en burgerde daar in. Ze kaart de achterstelling van Arabieren in Israel aan.
De volgende stop was Akko, waar ik wat in m'n eentje heb rondgebanjerd en samen met onze chauffeur Yusuf mijn eerste echte Middenoosterse showarma in jaren heb gegeten (toch vind ik die in Leerdam lekkerder, want gekruider... maar dit is natuurlijk echt authentiek... ahum). Een granaatappelsappersmannetje kwam op ons af met de vraag om 4 euro terug te wisselen in shekels, want hij kon het zelf niet gaan wisselen dat muntgeld. Iemand uit de groep gaf 20 shekels terug en werd direct uitgenodigd voor een sapje (wat uiteindelijk wel betaald moest worden, geloof ik).
Daarna in de bus naar Ein Hod en Ayn Hawd waar we in allebei de dorpjes hebben rondgekeken. Ein Hod heette eerst Ayn Hawd en werd door 650 Arabieren bewoond. Die zijn rond de zelfstandigwording van de staat Israel in 1948 allemaal verjaagd en hun huizen werden door joodse immigranten overgenomen. Twee van de oorspronkelijke families bouwden nauwelijks twee kilometer verderop nieuwe huizen. Dit gehucht gaven ze dezelfde naam als hun oude dorp. Illegaal als het was werd dit nieuwe dorpje door de autoriteiten volledig genegeerd (nou ja, in 1965 tot militair gebied verklaard, zodat niemand er mocht wonen...). Na jarenlang juridisch getouwtrek heeft het "nieuwe" Ayn Hawd in 2005 eindelijk een aansluiting op het elektriciteitsnetwerk gekregen. Riolering ligt er nog niet en de toestand van de weg er naartoe zou in Nederland tot een volksopstand leiden... Ondertussen is het joodse Ein Hod veranderd in een mooie, welvarende kunstenaarskolonie met veel mooie bronzen beelden langs de straatjes.
Na dit bezoek gingen we weer terug naar Haifa. Nu nog wat lezen en dan weer te bed, want morgen is er weer een vol programma met als finale de aankomst bij onze gastgezinnen in Bethlehem (na passeren van het checkpoint...).
Greetz, Jominee
